از صبح شروع کردم! همه خونه رو جارو زدم، مرتب کردم! کلی خسته شدم جاتون خالی! دیگه نا نداشتم اصلا! بعدش چی؟! خوب باید گل بخرم! گلم داره میاد! :"> پیاده راه افتادم برم H.E.B. (بچه ها می گن مخفف حاج ابراهیم بقاله این HEB!!! من تحقیق نکردم و صحت و سقمش رو نمی دونم!!!) ترجیح می دادم تنها باشم! نیم ساعت راهه تا اونجا پیاده! خلاصه... 10 تا شاخه رز خوشگل برداشتم! مشغول انتخاب گل ها که بودم، گفتم الان خنده دار ترین اتفاقی که می تونه بیفته اینه که چند تا از بچه ها اومده باشن خرید و من رو در حال انتخاب گل ببینن و همه هم که می دونن فاطمه داره امشب میاد و خلاصه ماجرا می شه دیگه! دست می گیرن واسه ام و دیگه بیا و درستش کن حالا! هنوز همه این فکرا تو ذهنم کامل نشده بود که احساس کردم کسی جلوی پام وایستاد! (من روی زمین نشسته بودم لا و لوی گلها!!!) سرم رو آروم آوردم بالا و دیدم بـــــــــــله! آبروم رفت!!!! :)))) البته خدا رو شکر آقا محمود و مرجان خانوم بودن! اهل سر به سر گذاشتن نیستن!! تازه مرجان خانوم خیلی تشویقم کردن که رز خیلی خوبه و ... خلاصه! ماجرایی داشتم برای گل خریدن!  

زحمتش رو به محمد دادم، با محمد رفتیم... محمد که اومد دنبالم سوار ماشین شم، زنگ زد خانوم گلی، از فرودگاه شیکاگو... کارای اولیه ورود به آمریکاش 2 ساعته تموم شده بود و دیگه باید منتظر پرواز شیکاگو-هیوستون می شد! زنگ که زد دیگه دلم آروم گرفت... از دیروزش مثل سیر و سرکه می جوشید دلم که کارا طبق روال پیش بره و مشکلی پیش نیاد و ... خدا رو شکر، همه چیز خوب پیش رفته بود... خدا رو شکر.........

رفتیم با محمد هیوستون، اول رفتیم خرید، بعدش مسجد و نماز... بعدش رفتیم رستوران البرز افطار کردیم! جاتون خالی چه قیمه ای بود! برای فاطمه هم گرفتم یه ظرف! بعدش هم رفتیم برای فرودگاه... ساعت 10:30 رسیدیم... رفتم دم ورودی ای که مسافرا میومدن ازش... یه ربعی طول کشید... اول ندیدمش! جلوی چشمم بود، اما نمی دیدمش!!! :"> یهو یه صدایی گفت: سلمان! سرم حرکت تندی کرد و دیدم بـــــــــــــــــــــــــله... فاطمـــــــــــــــــــــــــه ام اینجاست... پیش خودم... خوش اومدی خانوم گلی!

فردا و پس فرداش خیلی کار داشتیم برای ثبت نام و ... خدا رو شکر ولی همه چیز عالی پیش رفت... همه چیز درست شد و هیچ هیچ هیچ مشکلی هم نبود... خـــــــــــــــدایا... شکرت.............

از زندگی الان هم براتون بگم که... عالیه خدا رو شکر... با همیم... با هم... با هم حرف می زنیم، توی صورت هم نگاه می کنیم، دم گوشی پچ پچ می کنیم، با هم می ریم دانشگاه، با هم میایم... با هم خرید می ریم... جلسه دعا می ریم... فاطمه غذاهای خوشمزه درست می کنه، منم تلاشم رو می کنم یه چیزایی درست کنم! با همیم، و از با هم بودن لذت می بریم... خـــــــــــــــدا رو شکر.............

ساعت 6:45 است... تا ساعت 10:45 ... مممممم... چهار ساعت مونده... چهار ساعت دیگه، با هم بودنمون تولد دو هفتگی اش رو جشن می گیره! می خوایم بریم با هم بستنی بخوریم! بستنی دو هفته گرد با هم بودن! شما هم بفرمایید!!!

این عکس رو روز دوم گرفتیم! دنبال کارای ثبت نام که بودیم! اونم که تو عکسه اونیه که این همه وقت منتظرش بودم! :"> چشمم روشن! اومد بالاخــــــــــــــــره............

از همه کسایی که این همه لطف کردن، جویایی وضعیت شدن، اظهار ناراحتی و خوشحالی کردن، میل زدن، کامنت گذاشتن، از همه و همه و همه واقعا و واقعا و واقعا ممنونم... از همه کسایی که باهامون همدل بودن و برامون دعا کردن متشکرم... برای من که مثل یه معجزه بود... بیشتر از همه چیز استرس این رو داشتم که فاطمه بخواد این ترمش رو هم از دست بده... و اون روزی که فاطمه ویزاش آماده شد و اومد و ثبت نام کردیم، آخرین روز ثبت نام این ترم بود! آخرین روز... یعنی اگه توی این پروسه یه چیزی یه وقفه یه روزه انداخته بود، الان وضعیت این نبود... واسه همین می گم معجزه... و واسه همین فکر مطمئنم که آدمای زیادی اون ته ته دلشون با ما بوده و دعایی کردن... دم همه تون گرم! ایشاالله که همیشه پیش کسایی باشید که دوستشون دارید و هیچ وقت طعم دوری رو نچشید... بازم دعامون کنید... ما هم اگه قابل باشیم، حتما............

اینم آخر کار بگن و والسلام... روزی که داشتیم می رفتیم ترکیه، این بار نه، بار اول... اون باری که رفتیم و کار نشد و این نسخه تلخ یک ساله پیچیده شد برامون... دم در بابام گفت بذارین قرآن رو براتون باز کنم... بسم الله الرحمن الرحیم... باز کرد و ...

وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَـٰضِبًۭا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَیْهِ فَنَادَىٰ فِى ٱلظُّلُمَـٰتِ أَن لَّآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبْحَـٰنَکَ إِنِّى کُنتُ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِینَ

فَٱسْتَجَبْنَا لَهُۥ وَنَجَّیْنَـٰهُ مِنَ ٱلْغَمِّ وَکَذَ‌ٰلِکَ نُـۨجِى ٱلْمُؤْمِنِینَ

و ذاالنون (پونس) را (به یاد آور) در آن هنگام که خشمگین (از میان قوم خود) رفت؛ و چنین می‌پنداشت که ما بر او تنگ نخواهیم گرفت؛ (امّا موقعی که در کام نهنگ فرو رفت،) در آن ظلمتها (ی متراکم) صدا زد: "(خداوندا!) جز تو معبودی نیست! منزّهی تو! من از ستمکاران بودم!"

ما دعای او را به اجابت رساندیم؛ و از آن اندوه نجاتش بخشیدیم؛ و این گونه مؤمنان را نجات می‌دهیم!

اشک توی چشمام حلقه زد... دلم پر شد از امید و ایمان... که درست می شه، مطمئن بودم... خدا خودش گفت که آخرش این سختی، شیرینی می شه... رفتیم و نشد... دلم لرزید... خــــــــــــدایا... تو گفتی... تو دلم رو قرص کردی... تو پرم کردی از امید... پس چی شد؟ اما... یه ذره گذشت تا فهمیدم... این تلخی، آخرش شیرینیه... اما آخرش کجاست؟ کی به صلاح ما است که این قصه تموم شه؟ ما نمی دونیم... بعد از این، می دونستم آخرش شیرینه، اما کی اش رو نمی دونستم... اما ایمان داشتم که این قصه آخرش خوشه...

بسپریم به خودش... عجله نکنیم... پر باشیم از ایمان... خدای این دنیاست! می دونه کی، کجا، کی، چی... بسپریم به خودش... یا حق..............................